العلامة المجلسي ( مترجم : سيد عبد الحسين رضائى )

147

بحار الأنوار ( ج 74 ) ( كتاب الروضة در مبانى اخلاق از طريق آيات و روايات ) ( فارسى )

است كه غير قاتلش را بكشد و كسى است كه غير زننده‌اش را بزند و كسى كه غير از آقاهايش را دوست دارد پس او منكر است به آنچه كه فرو فرستاده خدا بر - محمّد صلّى اللَّه عليه و آله و سلم و كسى كه بدعتى در دين گذارد يا بدعت‌گذارى را پناه دهد ، نپذيرد خداوند از او روز قيامت توبه او را و بعد فرمود : ميدانى چيست ؟ معناى آقايان كه فرموده ، عرضكردم چيست ؟ فرمود : يعنى اهل دين . 32 - تحف العقول : پيامبر فرمود چرا مىبينم دوستى دنيا بر تمام مردم غلبه كرده بطورى كه گمان مىكنند كه مرگ در اين دنيا براى ديگرانست و گويا حق در دنيا براى ديگران واجب شده بدرجه‌اى كه هر گاه ميشنوند كه فلانى مرد ، گمان مىكنند كه او به جائى از زمين مسافرت كرده ، به زودى بسوى آنان برميگردد بعد از مدتى جا ميدهند ايشان را در قبرهايشان و ميخورند ارث‌شان را و شما بعد از آنان جاويدانيد دور است دور آيا پند نميگيرد آخرشان باولشان . مسلم نادانند و فراموش كردند هر پندى را كه در كتاب خداست و ايمن شدند از شر پايان هر بدى و نترسيدند فرود آمدن سختى را و نه بدى حادثه را . خوشا به حال كسى كه ترس خدا او را از بيم مردم باز دارد ، خوشا به حال كسى كه كسبش پاك و نهادش شايسته و ظاهرش آراسته و خويش استوار ، خوشا به حال كسى كه زيادى مالش را انفاق كند و از زيادى سخن خوددارى نمايد ، خوشا به حال كسى كه جلوگيرى كند عيبش او را از عيبهاى مؤمنان از برادرانش ، خوشا به حال كسى كه براى خدا فروتنى كند و پارسائى ورزد در آنچه كه براى او حلال كرده بدون دورى كردن از سنت من و دور افكند زرق و برق دنيا را بدون اينكه از سنت من بر گردد و پيروى كند نيكان از عترت مرا بعد از من و آميزش كند با اهل فقه و حكمت و رحم كند گرفتاران را ، خوشا به حال كسى